جمعه بیست و هشتم مهر 1385 ساعت 11:53
خواستگاری های شاعرانه، قسمت چهارم!
" فرهادکافی زاده " از یزد:
بود مقصود من هم خواستگاری
دراین فصل گل و فصل بهاری
نمی دانم چگونه باز گویم
چگونه سرّدل، این راز گویم
خجالت می کشم کم دارم از رو
شده نزدیک هم، اینک دو ابرو!
خلاصه ارمغان خانم سلامی
" فری" دارد شمارا یک پیامی
چگونه گویمت من خواستگارم
ژیان و خانه ای در یزد دارم
بود شغلم کلنگ و ماله سازی
به ورزش قهرمان منچ بازی!
همه حسنی مراشرمنده کرده
به رویم خوشگلی صدخنده کرده!
بگو آری، ژیان سازم به نامت
کنم خرگوش و صدها گربه رامت
بگوآری، شوم پشت و پناهت
به روز و شب شوم خورشید و ماهت
بگو آری که شوهر نیست جانا
اگرچه خواستگارت بوده فانا!
ولی فانا و من دل پاک و خوبیم
که دربی شوهری این درب کوبیم!!
بچسب این شانس و روی ازآن مگردان
اگر خواهی شوی همواره خندان!
- چو هستم مادرم را نور دیده
به راه دورم او شوهر نمی ده!!
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
یکشنبه بیست و سوم مهر 1385 ساعت 9:58
- خواستگاری های شاعرانه، قسمت سوم!
"جواد خلیل پور اسبق" درشعر دیگری ( ۲۹/۱۰/۱۳۸۲) سرود:
السلام ای نازنین ، شاعرترین ، ای ارمغان!
بوده ای قلب"جوانان"، هم بمانی بی گمان
پیر وبرنا بر کلام نافذت گشته اسیر
هم نمی گردند ازآن لعل شکربار تو سیر
لیک جانا ازچه باقلب جوانان این چنین
می کنی بازی وزآن پس می زنیشان بر زمین؟
مرگ من آخر چرا ظالم! تو با این کار خویش
قلب "فانا" را شکستی و نمودی ریش ریش؟
خود یقین داری که دراین کج مدارین روزگار
گرنگویی بعله را بر خواهش یک خواستگار
بگذرد روز بهارانت ، شوی از بعد آن
گوشه گیر خانه تان، اما چه سودی آن زمان؟
گرنشد دکتر، مهندس هست اندر انتظار
جان تو یک دسته گل دریاد تو گریان و زار
رشته ام کشت محبت، باغبانی خوانده ام
حال در فکرت پریشان و بسی درمانده ام
من برایت گل بکارم وه چه زیبا، دیدنی
نرگس شهلا، شقایق، با صفا، بوییدنی!
خانه ای زیبا کنم از بهر یار افراشته
در حیاطش ورد و سنبل، سرو و افرا کاشته
"نزد ما نبود بتر دردی ز درد انتظار"
جان من ناز و افاده یا بهانه کم بیار!
گر رضا هستی به وصلت با "جواد" ای شاعرا!پ
یک اشارت تا فرستم مادرم پیش شما!
پاسخ من:
دختری هستم لجوج و زشت و بدخلق و دغل
همسرم باید بشوید ظرف، بچه در بغل!
غرغرو و زودرنج و کینه جو و تنبلم
بدزبان و بد دهان و بدگمان و بد دلم
از ظرافت من ندارم بهره ای یک ذره هم
از فراز جوی یا ازهفت پله می پرم!
مهر من سکه است و میزانش بود نهصد عدد
آشپزی را نیستم درحد نیمرو هم بلد!
شوهری خواهم که باشد خوش زبان و خوش لباس
او نباید باشد آس و پاس و تاس و بی کلاس!
گرکه داری شرط ها را گوی و میدان با شما
نیست تضمینی ولی دراین که من گردم رضا!!
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
چهارشنبه نوزدهم مهر 1385 ساعت 10:16
گفتم که همه چیز ازشعر "آگهی گمشده"(که درپست ۹/۷/۸۵ آن را آورده ام) شروع شد.
درتاریخ ۲۷/۵/۱۳۸۲ اولین شعرخواستگاری در پاسخ شعر " آگهی گمشده"، از "سمیه رحیملو" از خوی به دستم رسید:
یک جوانم بنده از ایران زمین
گفتگویی باتو دارم نازنین
بنده هستم مخلص اشعارتو
درپی دکتر امین، آن یارتو!
نیست آن دکتر به این نام و نشان
گر بود، لایق نباشد ارمغان!
حسن تو درجمع یاران ذکر بود
ناگهان قلبی به عشقت پرگشود!
گفت اشعاری ز بهرت این چنین
این زبان شعر او باشد، ببین:
" بنده ارشدخوانده و خوش هیکلم
بی گمان در راه تو جان می دهم
بنده از دکتر امین هم بهترم!
در رکابت چاکری فرمانبرم
علم و مدرک می نمایم آشکار
از برایت ارمغان صدها هزار
خانه ای دارم ولیکن سوت و کور
گرکنی مهری، شود روشن ز نور
می نمایم راز خود را برملا
چون دوسال ازخدمتم مانده به جا
جیب من خالی ز هر نقدینه ای است
پول با من دشمن دیرینه ای است!
حسن و عیب من بدون لاف بود
چون ندارد یاوه گویی هیچ سود
بنده هستم منتظر تا بشنوم
یک"نعم" ازجانبت ای سرورم!"
من جواب دادم:
ای سمیه چون که خواندم شعرتو
کیف کردم اولش از مهرتو!
از زبان یک پسر ای دخترک
تو کشیدی توی قلب من سرک
با خودم گفتم امین پیدا شده
یا امین نه، به ازاین پیدا شده!
وای! ارشدخوانده وخوش هیکل است
بی گمان پس پاسخ من هم بله است!
چون که دیدم اسم تو دپرس شدم
ای سمیه جان تو بی حس شدم!
گفتم این هم شوخی یک دختراست
فکر می کردم برایم شوهراست!!
من نخواهم خواستگاری مثل این
می نشینم تا کنم پیدا امین!
اسماعیل قانع (فانا) از کهنوج، بعد از یک سری کل کل با من در مورد گزارشم در باب زن و مرد، به تاریخ ۳/۹/۱۳۸۲درپاسخ شعر "آگهی گمشده" این شعر را سرود:
نیستم من اهل خالی بستن و دوز و کلک
یک جوان باسوادم ، شیک پوش و با نمک
وزن،هفتادوسه کیلو،قد یک و هفتادوهشت
شغل، داروساز و تیپم باکلاس و مَشتِ مَشت
مهربان و با وقار و دست و دلباز و زرنگ
دشمن حرف دروغ و طالب کار قشنگ
راضی ام ازکار خود ، ایضا ز چرخ زندگی
من نگاهم هست بر دنیا ز روی سادگی
مال دنیا نزد من ارزش ندارد یک قران
من نمی میرم برای مال و رزق دیگران
شغل داروسازی ام خرج معاشم می دهد
زندگانی گاه مرغ و گاه آشم می دهد
مادرم اسم مرا چیزی دگر بنهاده است
لیک بر ورد زبان "دکتر امین" افتاده است!
گرچه اسمم در سجل هرگز نباشد این چنین
گفته ام مادر فقط گوید به من"دکتر امین"!
چون که من بشنیده ام که درپی دکتر امین
ارمغان می گردد این سو، گاه آن سوی زمین
باخودم گفتم چو می گردد پی دکتر امین
پس بود لایق شوم با لحظه هایش همنشین
ارمغان! من دکترم، دکتر امین، خوشحال شو
بی خیال فالگیر و قهوه و رمال شو!
شیرمرغ و جان آدم، هرچه خواهی آورم
خانه در هرجای این دنیا بخواهی می خرم!
تا شوم بهرت شریک زندگانی غم مخور
بخت تو بگشوده خواهدشد به آنی، غم مخور
ادعا کن شوهری گشته نصیبت بانمک
شانس خود را آزمایش کن ضرر کردی درک!
واما پاسخ من:
آه ای فانا تو دیگر دست بردار ازسرم
نیست فکر ازدواج و فکر شوهر، دیگرم
من همان هستم که معروفم به فرد ضد مرد!
یک گزارش چاپ شد ازمن که می بینی چه کرد
گرچه تقصیر تو بود و آن جواب ناخوشت
آن جواب ناخوش ضد زن دخترکُشت!
شعر می گویی به نقل از یک جوان خواستگار
در نظر یک دم گزارش های تندم را بیار
خواستگار از من رمید آن یک گزارش راکه خواند
در دلم امید پیدا کردن شوهر نماند!
مردمان از کار من باشند در سر درگمی
گوییا هستم شبیه غول بی شاخ و دمی!
پاسخت برآن گزارش آش مارا شور کرد
ازمیان بخت من دکتر امین را دور کرد
شوخی شعرتو هم شد باعث اندوه و اخم
شعرتو چیزی نبوده جز نمک بر روی زخم!
خسته ام من از دروغ و ادعاهای چرند
یاکه ازاین خواستگاری ها که جدی نیستند!
زین مدل ها خواستگاری من نمی خواهم،همین!
جز کسی که اسم و رسم او بود دکتر امین!
ادامه دارد!...
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
پنجشنبه سیزدهم مهر 1385 ساعت 17:11
درپی فراخوان بروبچ طنزپرداز،قرارشد امشب همه به یادعمران صلاحی طنزبنویسیم چرا که خودایشان همیشه می گفت:" من بیشترین طنزهایم رادر مجالس عزاداری می نویسم.هروقت به چنین جاهایی می روم شوخی می کنم و طنز می گویم."
من فکر کردم درمورد همین شوخی ها و سوتی های مراسم سوگ بنویسم اگرچه معتقدم این که عمران صلاحی می توانست در مراسم عزا هم طنز پیدا کند دلیل نمی شود که ما هم بتوانیم!
***
یکی ازآشنایان ما به مجلس ختمی رفته بود. وقتی ازآنجا بیرون می آمد صاحب عزا که کنار در ایستاده بود محض تعارف گفت:"ببخشید که بد گذشت." آشنای ما هم که درآن درآن مجلس، چند دوست قدیمی را ملاقات کرده بود، بی ملاحظه و فی الفور جواب داد:" نه، اتفاقا خیلی هم خوش گذشت!"!
***
درمیان آشنایان ما دوپسرخاله براثر گازگرفتگی فوت کرده بودند. برسر مزارشان، مادریکی از آنها مدام با شیون از قدوبالای رعنای پسرش تعریف می کرد.آن یکی هم بین مویه هایش گفت:"ای وای...پسررشیدم..."
اولی کمی مکث کرد، بعد سرش را بالا آورد وبه دومی گفت:"والا پسرتو رشید نبود!!"
***
دوپسرخاله دیگر ازاقوام ما به خاطر تصادف موتورشان با کامیون، دراوج جوانی فوت کردند و دیه مفصلی!به خانواده هرکدامشان تعلق گرفت.
مدتی بعد درمجلسی، خواهریکی ازآنها داشت می گفت:" پسرآدم درست مثل قلک است، هرچه پول خرجش کنی، بعدها کارمی کند و به تو برمی گرداند."
مادر آن یکی که زنی ولخرج است،با حالتی فیلسوفانه گفت:" درست است ولی من قلکم را زود شکستم! و ۳۸میلیون تومان پول تویش بود!... البته من همیشه قلک را پیش ازآن که پر شود می شکنم!"
***
درمجلس ختمی، دخترجوانی که نمی خواست خواهر کوچکش در رتق و فتق امورآن مجلس کمکی بکند با غضب رو به او کرد و گفت:" نگین اگر کسی کاری به تو گفت و انجام دادی..." و بعدبا دیدن زنی تازه وارد، با لحنی کاملا متفاوت ادامه داد:" خیلی خوب می کنی انجام بدهی!"
***
در یک مراسم عزاداری، کسی برای ابراز ارادت به خانمی که فوت کرده بود، گفت: " خاله فاطمه حیف شد، دیر از دستمان رفت."!!
***
راستی به نظرشما عمران صلاحی که حالا گل آقا دارد قسمت های مختلف بهشت را نشانش می دهد حوصله و وقتش را داردکه این چرندیات مارا بخواند؟
اگرچه می خواهید باوربکنید یا نه( که برای خودم هم بسیار عجیب بود) موقع تایپ کردن این پست، ناگهان اختیارصفحه کلید از دست من خارج شد و آنچه نوشته بودم درمانیتور به رقص درآمد!( به جان خودم دروغ نمی گویم) به محض این که گفتم:" آیا یک روح اینجاست؟؟ خواهش می کنم این شوخی راتمام کن!" دوباره همه چیز به حالت عادی درآمد.
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
چهارشنبه دوازدهم مهر 1385 ساعت 17:28
درجلسات شعرکه ازاو می خواستند شعربخواند، می گفتم کاش آن را نخوانَد که:
" این آب سیه شلیل نابی بوده است
وین لای و لجن سیب گلابی بوده است
این سبزی خوردن که دراینجا بینی
یک روز مسیرفاضلابی بوده است"
یا این یکی:
" ای مرغ سعادت که گشودی پروبال
روی سرما خرابکاری نکنی!"
دوست داشتم شعرتازه ای از "عمران صلاحی" را با صدای خودش بشنوم.
می دانستم که اگراین طور بشود همان قدر کیف خواهم کرد که وقتی از کنارش رد می شدم ، اندکی پاچه خوارانه می گفتم"سلام استاد" و سلام کردن به او می شد یکی از افتخاراتم.
اما هروقت که برای من شعرخواند همان ها را خواند و رویم نمی شد که تکراری بودن شعرش را به رویش بیاورم.آرزوی شعری تازه به دلم ماند.
مرگ یک طنزپرداز مثل تمام شعرها و نوشته هایش عجیب وغریب به نظر می رسد... نه، نه ... منظورم این نیست که در سوگش اندوهگین و سیاهپوش نمی شویم...ولی فکر می کنیم با ما شوخی اش گرفته.هرلحظه منتظریم از گوشه ای سرک بکشد و "دالی" بگوید.باورش سخت تر است...
کسی که دنیا را به شوخی برگزار می کند مگربه همین راحتی می میرد؟؟
شاید فردا (۱۳ مهر) ساعت ۹ صبح که از خانه هنرمندان تشییعش کردیم کمی باورمان بشود ولی آن وقت هم لابد به خودمان خواهیم گفت:" تحمل می کنیم چون خودش صلاح دانسته برود."
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
یکشنبه نهم مهر 1385 ساعت 21:44
نوبت به اشعاری رسید که در پست ۲۶ شهریور ( تکرار تاریخ) قولشان را داده بودم. ماجرای تمام خواستگاری های شاعرانه! ازآنجا شروع شد که این شعر من در مجله به چاپ رسید:
من دختری جوانم، دارم حدود شش حس!
هرگز نبوده ام من اندوهگین و دپرس!
چون روشن است و زیبا آینده ام به هرفال
این را به بنده گفتند صدفالگیر و رمال
فال نخود گرفتم، گفتند :"پرتلاشی
آخرچرا نباید تحصیلکرده باشی؟"
درفال قهوه آمد من عاقبت به خیرم
درپول غرق و زین رو من بی نیاز غیرم
فال ورق گرفتم، گفتند: "بهترینی!
با شاعران نامی همواره همنشینی"
درفال شمع گفتند:" بختی بلند داری
اخلاق خوب و طبعی مردم پسند داری"
حافظ به من چنین گفت: "جای گله نباشد
پس حجله را بیارای، داماد خواهد آمد!"
اما شبی رفیقی، یک روح کرد احضار
آن روح هم به من گفت این گونه شرح اخبار:
" اشعارتو شود چاپ دریک کتاب کامل
یک ازدواج پربار خواهی نمود حاصل
ازهمسرت بگویم، اسمش "امین" ه یارو!
او دکترا گرفته اما به کار دارو!"
ازحرف های آن روح بسیار کرده ام کِیف
اما نمی شناسم این شخص را، دوصدحیف!!
من می نشینم اما درانتظار آن مرد
"دکتر امین" که آن روح اورا معرفی کرد!
ای مردمان خیّر! از یکدگر بپرسید
با این نشان کسی را آیا نمی شناسید؟!
نوشته شده توسط armaghan.z.f | لينک ثابت | موضوع:
